Inleiding;
Vóór dat ik verder ga schrijven wil ik aller eerst mijn dank uit spreken naar al de therapeuten, die zich vol toewijding dagelijks storten op de problemen van mede burgers ! Dit mogen we natuurlijk NIET vergeten !!

Het is dan ook zeker NIET aan hen te wijten als er wat fout zit in dit soort trajecten, maar die dienen gezocht te worden in de "bovenbouw" van dit soort instellingen/trajecten. De therapeuten doen immers ieder op hun mannier hun uiterste best !

Máár, dat er iets gigantisch mis is met in het byzonder "pijn" revalidatie voor mensen met whiplash verdacht letsel, zal wel duidelijk worden na het lezen van deze pagina. Zélf ben ik er van overtuigt dat dit nét als in de medische sector te maken heeft met de zelfde factoren nl; verzekeraars, belangenverstrengelingen en mogelijk letselschadeverhaal !

Om te beginnen, is me duidelijk geworden dat alleen al een juiste benaming voor dit soort trajecten vinden, voor de meeste al niet helemaal zonder problemen verloopt.
Zo worden er diverse benamingen gebruikt voor exact een en het zelfde trajecten. Enkele van deze benamingen zijn; Whiplash revalidatietraject. pijntraject, pijnrevalidatie, Leren omgaan met ... , etc.etc. Het betreft hier echter één en het zelfde traject wat door een aantal gezamenlijke revalidatieklinieken is samengesteld.

Vóór dat ik in ga op de behandeling op zich, ga ik éérst in op de belangenverstrengelingen welke dit soort trajecten méér tot interesante trajecten maakt voor andere dan voor de whiplasher zelf.

Verzekeraars;
Net als in de medische sector, is men in de revalidatie sector érg beducht van letselschadeverzekeraars !

Het is dan ook niet verwonderlijk als ik zeg dat ik zélf aan den lijven heb ondervonden dat in rapportages ineens heel vaag gedaan werd over eerdere wel heel duidelijk uitgesproken bevindingen. Net als dat men mij van de een op de andere dag aan mijn lot over liet, waar over ik maar zeker ook mijn huisarts en meerdere later bezochte specialisten zich tot op de dag van vandaag nog steeds enorm verbazen ?

Belangenverstrengelingen;
Maar naast de negatieve invloeden van verzekeraars op de handelswijze van revalidatiecentra, deed ik onlangs nog een héél merkwaardige ontdekking.

Ik heb nl in de tijd dat ik in het revalidatiecentrum heb gezeten, héél veel vragen gesteld waar ik niet of slechts zijdelings antwoord op kreeg. Nou denk ik meestal niet snel negatief en dus ging ik er maar van uit dat men daar inderdaad geen antwoord op wist. Máár, onlangs kreeg ik een héél misselijk gevoel in mijn onderbuik. Ik kreeg nl de zogenaamde "nieuwe" whiplash richtlijnen onder ogen van de Nederlandse Vereniging van Neurologen. En wát schetst mijn verbazing ??

Dat het hoofd van mijn revalidatietraject plaats heeft in de zogenaamde "meelees groep" van die zelfde richtlijnen !

Dit houd in dat zij de consept richtlijnen toegestuurd krijgen, deze nalezen en vervolgens hun bevindingen en op- en aanmerkingen doen. Een paar keer per jaar komen zij dan gezamelijk bijeen om hier over te discusieren ! Ik mag dan toch wel aannemen dat zij die daar in zitting hebben, wel verdraaid goed weten waar ze over praten. Of de richtlijnen stellen inderdaad net zo weinig voor als dat ik al dacht, na het lezen van de vele niet of slecht onderbouwde argumenten.

In ieder geval durf ik te beweren dat ik hier slachtoffer ben geworden van dwalingen binnen het revalidatie systeem zoals het er nu ligt voor mn mensen met whiplashverdacht letsel en ander niet of moeilijk definieerbaar letsel.

Máár er is nog véél meer waar ik tegenaan gelopen ben, maar dat hoort thuis in het hoofdstuk kliniek

Aandeel overheid;
De rol van de overheid binnen deze trajecten is niet aan voorbij te gaan.. De gezamenlijke klinieken hebben de overheid van de noodzaak van dit traject weten te overtuigen. De subsidies die de klinieken ontvangen voor deze trajecten is dan ook niet misselijk te noemen. Dat is zelfs in de media breed uitgemeten en de "nieuwe" revalidatie ruimtes, schieten her en der als nieuwbouw uit de grond ! Dat alleen al doet de vraag rijzen óf hier niet handig gebruik gemaakt word van de drang van de overheid om arbeidsongeschiktheid zo veel mogelijk terug te dringen ? Immers komen er jaarlijks enkele tienduizenden mensen met whiplashachtige klachten bij. Ik vrees alleen dat hier wederom de verkeerde mensen garen spinnen bij het leed van een individu.

Poliklinisch of intern?
In de meeste gevallen kan het traject poliklinisch doorlopen worden en in specifieke gevallen ook intern indien men (het team) dat wenselijk acht. Maar meestal word dat gaandeweg het traject bekeken en zal men in eerste instantie poliklinisch worden ontvangen. Men hanteerd hierbij vaste criteria waar onder o.a. dat men niet verder dan 70km van de kliniek vandaan mag wonen.

Waar zijn deze trajecten op gebaseerd ?
Men gaat er van uit dat er spraken is van chronische pijn. Chronische pijn word door hen vertaalt als pijn die langer duurt dan 3 maanden. Chronische pijn is volgens hen het gevolg van de overgevoeligheid (sensatie) van het centrale zenuwstelsel. Men hanteerd twéé modellen bij het aanpakken van klachten nl Biomedisch model en Biopsychosociaal model

Biomedisch model;
Hierbij veronderstelt men dat de pijn die gevoeld word, veroorzaakt dan wel in stand gehouden word door een lichamelijk letsel. Dit werkt enkel dan wanneer klachten van korte duur zijn, welke op traditionele wijze zijn te verhelpen Echter in geval van whiplashverdachtletsel is er geen directe oorzaak te vinden die de pijnklachten verklaren, waar door deze methode niet werkt.

Biopsychosociaal model;
Hierbij is men totaal niet gericht op het vinden van de oorzaak van de pijn ! Men focust zich méér op de in stand houdende factoren die bij jou mogelijk een rol zijn gaan spelen nadat je voor het eerst met deze pijn te maken kreeg. Men stelt dat hier door de pijn op de voorgrond is komen te staan in het functioneren. Men stelt hierbij dat niet alleen lichamelijke factoren (spierspanning etc.), maar ook persoonlijke (perfectionisme etc.) en omgevingsfactoren (werk, gezin, etc.) een belangrijke rol spelen bij het in stand houden van chronische pijn. men stuurt dus in deze periode aan op zelfonderzoek op het gebied van bovengenoemde factoren.

Men beoogt uiteraard het herstel van functioneren. Maar men stelt daar wel gelijk bij dat je niet volledig van de pijn verlost zult zijn maar enkel beter leert omgaan met de klachten. De behandeling is dus NIET gericht op pijnbestrijding !


Kliniek;

Wie kom je zoal tegen ?
Deze trajecten bieden een team van therapeuten en dienstverleners onder één dak, waar onder o.a.; Revalidatiearts, psycholoog, maatschappelijk werker, fysiotherapeut, bewegingsagoog en Ergotherapeut.

Revalidatiearts;
Deze bekijkt in eerste instantie of het traject wel geschikt voor je is. Ook houd deze zicht op gebruik van medicatie en zonodig zal deze medicatie voorschrijven. Eigenlijk behoud deze het overzicht tussen de diverse disciplines en de uitwerking daar van. Hij/zij evalueert de vorderingen met de diverse therapeuten. Deze bespreekt samen met jou de diverse fasen van het traject na, en bepaalt ook of een traject navolging zal krijgen of niet.

Psycholoog;
Deze heeft binnen dit traject als taak om met jou je doelen vast te stellen en te kijken wat er nodig is om deze doelen te bereiken. Tevens bespreekt deze de belemmeringen waar je tegenop loopt vanuit je persoonlijkheid. Stressfactoren thuis en evt traumatische effecten die voortkomen uit het ongeval etc.etc.

Maatschappelijk werker/ster;
Je krijgt naast persoonlijke problematiek, ook te maken met sociaalmaatschappelijke problemen, zoals reacties en opstellingen van je omgeving. De maatschappelijk werker richt zich op de psychosociale factoren welke je klachten negatief beïnvloeden en op de gevolgen van de klachten in het dagelijks leven. Hij/zij bekijkt samen met jou, welke spanningsbronnen in jou sytuatie aan de orde zijn. Deze kunnen liggen in; werk- / dagbesteding, relatie, familie vrienden en kennissen, gebrek aan zelfvertrouwen, verwerking/acceptatie. praktische zaken zoals financiën.

Aan de hand van een analyse model maakt de maatschappelijk werker samen met jou een plan van aanpak met als doel het verminderen van de spanningsbronnen en het verbeteren van je persoonlijke balans.

Fysiotherapeut;
Fysiotherapie kan binnen de pijnrevalidatie uit de volgende onderdelen bestaan;

1. Oefentherapie.
2. Ontspanningstherapie (diverse vormen o.a. adem en ontspanningstherapie, haptonomie)
3. Manuele therapie.

Bewegingsagoog;
Is belast met het sport en spel gebeuren binnen het revalidatietraject. Hij/zij gaat met jou in beweging en houd nauwlettend raportages bij over het verloop van klachten en bespreekt deze met je. Zo kan je grenzen en beperkingen beter zien en anders opvangen.

Ergotherapeut;
Deze richt zich op het verbeteren van functioneren binnen activiteiten uit het dagelijkse leven. Dit kunnen oefeningen zijn die u niet (meer) of minder goed kunt uitvoeren. Doelen van ergotherapie kunnen o.a. gericht zijn op;

1. Optimale wijze van uitvoeren activiteiten.
2. Evenwichtige verdeling van activiteiten over de dag.
3. Opbouwen van lichamelijke of mentale belastbaarheid binnen activiteiten.
4. Plezier ervaren in het doen van activiteiten.
5. etc.etc.

Vooraf;
Nadat ik eerst een paar maanden 3 dagen per week poliklinisch werd behandelt, vond men mij op een dag elders in het gebouw. Ik was helemaal de weg kwijt en uiteindelijk wist ik onder begeleiding de wachthal van de psychologe te bereiken. Haar werd al binnen enkele tellen duidelijk dat ik zelfs niet eens meer de rit daar naar toe, kon herinneren. Dat was tóch ruim 80 kilometer die ik zelfstandig door al het verkeer heen was gegaan ! Hierop werd er spoedberaad gehouden en werd ik direct intern opgenomen. Men was dus behoorlijk op de hoogte van mijn omstandigheden, van mijn strijdlust en doorzettingsvermogen, maar óók van mijn handicaps. Je zou zeggen dan kan het niet mislukken, en tóch ging het drastisch fout ! Zoals je hier onder kunt lezen.


Géén onderzoek;
Dat de revalidatiekliniek helemaal NIETS aan onderzoek wilde verrichten om een zo goed mogelijk beeld te kunnen krijgen van de werkelijke lichamelijke problematiek, is me enorm blijven verbazen. Inmiddels weet ik dat dit in alle gevallen van nekklachten zo is. Dat is op z`n minst opmerkelijk te noemen ?

Ik kwam daar 11 maanden ná het ongeval binnen. Er was tót die tijd heel erg veel tijd verloren gegaan aan endocryne en specifieke onderzoeken aan pijnappelklier etc. Allemaal onderzoeken die erg omslachtig en zeer tijdrovend waren. Dit omdat ik direct na het ongeval binnen één week, ruim 20 kilo was aangekomen. Ondanks dat ik helemaal NIETS at ?

Je mag dan verwachten dat men begint met lichamelijke onderzoeken naar de klachten. Maar in plaats daar van, moest ik maar leren omgaan met de pijn. Achteraf zeg ik dat het te belachelijk voor woorden is, maar op dát moment klamp je jezelf aan alles vast. In de hoop dat je van je klachten af komt.


Géén gehoor;
Ik klaagde vanaf het begin, over het feit dat ik helemaal NIETS kon onthouden en dat het dus onmogelijk was om maar door te blijven gaan met het afvuren van informatie. Ondanks die informatie én hun eigen analyse dat ik een ernstige hersenkneuzing moet hebben opgelopen aan het ongeval, bleef men mij overvoeren met informatie. Achteraf dus totaal zinloos want er is helemaal NIETS blijven hangen !

Zakken vullerij;
Ik volgde een individueel traject. Dat wil zo veel zeggen dat je géén groepsaktiviteiten hebt maar alles individueel gebeurd en aangepast aan jou omstandigheden. Je deelt enkel een gezamelijke kamer als woonkamer en in geval van individueel traject, is dit beperkt tot maximaal 3 personen.

Toen ik dus aan gaf dat ik het niet trok, werd me verteld dat het niet anders kon want we hadden slechts 8 weken en alles moest binnen die tijd aan bod komen ? Dat hele individuele traject is dus één grote farce en enkel zakkenvullerij !

Begeleiding ?
In mijn zgn "proef"periode (waar in men kijkt óf je een intern traject geestelijk wel aan kan met de juiste mentaliteit), had ik twee waanzinnige begeleidsters. Máár toen ik na die 3 weken definitief opgenomen werd, bleek niet iedereen overde zelfde kwaliteiten en mentaliteit te beschiukken. Ik werd wel netjes welkom geheten maar voor de rest kon er amper een woord vanaf. Van begeleiding was dus absoluut géén spraken. Hij kwam wél s òchtens mee ontbijten maar om half 4 smiddags was hij gevlogen en zaten we zonder begeleiding.

Tijdens zo`n traject waarin je hele dagen vult met therapieën en bezoeken aan psychologenb etc. Krijg je enorm veel te verwerken en worden je emoties soms behoorlijk geprikkeld. Dan is het dus JUIST zaak dat je na zo`n vermoeiende dag begeleiding hebt die je kan opvangen als dat nodig is. Men valt niet in een gat wanneer men over de gang van de ene naar de andere therapie gaat, maar juist wanneer men aan het eind van zo`n dag de dingen gaat verwerken in de woonkamer óf je slaapkamer. Maar in dat laatste geval werd je zelf eerder nog gecontroleerd maar aangezien er niemand was, werd je dus aan je lot over gelaten. Als je dan ook nog eens zo`n karakter als ik heb, vang je zo veel mogelijk de andere op en ben je feitelijk zélf therapeut aan het spelen !

Als je dan óók nog eens geconfronteerd word met het feit dat er voor de zoveelste keer, eten uit onze keuken verdwenen is, en wij voor de zoveelste keer ons zelf tevreden moeten stellen met hagelslag, en je vervolgens een begeleider helemaal rood aan ziet lopen, om zich vervolgens te verontschuldige dat hij het was die het mee naar huis genomen heeft, zakt mijn aanzien voor zo iemand zo ver, dat ik daar het liefst zelfs helemaal niets meer tegen zeg ! Dus al helemaal niets persoonlijk van aard ! Je snapt dat de rapportages van deze persoon, over mij, geheel niet klopte !

Van begeleiding was dus absoluut géén spraken, het heeft mij enkel nóg meer problemen met "vertrouwen" opgeleverd !



Praktijk;
Zoals je ziet, zit er totaal géén verschil tussen de functie van de diverse beroepsgroepen, ten opzichten van de diverse beroepsgroepen in je eigen omgeving. J ekna jezelf dus afvragen of je beter af bent in een revalidatiekliniek of via een in het lokale ziekenhuis zitting hebbende revalidatiearts ? Overigens zitten er tegenwoordig binnen ieder district wel revalidatie artsen in fysiopraktijken of eigen praktijken.

Voordelen;
Het enige échte voordeel wat ze hebben is dat ze zich gezamenlijk onder één dak bevinden in een revalidatiekliniek cq centrum. Met de huidige technieken kan men nauw samenwerken en blijft het enige voordeel daarbij dat je zelf niet naar allerlei verschillende adressen hoeft te gaan.

Nadelen;
Vaak liggen deze revalidatieklinieken niet om de hoek. Het vergt dus slopende reistijden maar loopt daar naast financieel enorm in de pappieren. Ook hebben zijn lange wachttijden tot (schrik niet !!) wel 2 jaar !!! Daar naast zit men strak in een tijdsschema gepropt, waar door er géén ruimte voor verlet is, zodat dit vaak tot organisatorische problemen kan leiden. Er is géén ruimte voor uitloop van gesprekken cq behandeling omdat na jou de volgende al weer klaar staat. Men heeft soms erg weinig tijd tussen de diverse disciplines, waar door het zéér belastend kan zijn !

Profijt;
Uiteindelijk is er slechts één ding van belang nl; Heeft zo`n traject wel enig profijt ?
Om eerlijk te zijn, ben ik van mening dat er op dit moment met het huidige aanbod, weinig extra word geboden !
Hiermee bedoel ik, dat wat in de diverse revalidatieklinieken geboden word, géén toegevoegde waarde heeft ten opzichten van een revalidatiearts in een lokaal ziekenhuis, welke zijn cliënt naar de diverse therapeuten stuurt met een gericht doel en de juiste feedback !

Bovendien zijn deze trajecten absoluut NIET medischwetenschappelijk bewezen en vind ik het vreemd dat de overheid hier zo ontzettend veel subsidie verleent terwijl er andere niet reguliere sectoren elders wel gesteunt worden die in Nederland geen voet aan de grond kunnen krijgen. Hier is duidelijk spraken van voorkeursbehandeling van reguliere circuit !

Bovendien is het slagen van zo`n traject van een aantal factoren afhankelijk nl;

1. Om te beginnen heeft zo`n dergelijk traject pas dan zin, als werkelijk alles in het werk is gestelt om het wérkelijke letsel in beeld te krijgen !
2. Dient men daar zélf ook absoluut van overtuigt te zijn dat dit gebeurd is.
3. Wanneer men de trajecten aanpast, omdat er nog behoorlijk wat aan schort !

Ik zal ze hier onder verder beargumenteren.

1;
Het is heel vreemd maar daar waar de een al 10/20 jaar van het kastje naar de muur gestuurd word, word de ander al na 3 tot 4 maanden aangemeld voor whiplash cq pijnrevalidatie. Dat is niet alleen absurt te noemen maar zélfs crimineel, daar iedreen die een beetje op de hoogte is van wat whiplash nou eigenlijk inhoud, weet dat whiplash uitsluitend aante tonen is vanuit de gevolgschade die het op termijn oplevert. De diagnose whiplash kan dan ook pas na minimaal 1 tot uiteindelijk zelfs 8 jaar worden gesteld !

Om dat vast te kunnen stellen, dient men op z`n minst binnen 2 maanden ná het ongeval, foto`s gemaakt te hebben, om überhaupt gevolgschade vast te kunnen stellen uit vergelijkend beeldonderzoek. Wáárom word er dan nóg steeds ontzettend moeilijk gedaan om foto`s te maken als mensen met nekklachten komen na een ongeval ? Ik vind dat niet alleen schandalig maar zou het haast crimineel willen noemen ! Hiermee ontneemt men de patiënt een reële kans op herstel !

Maar om daar hier niet te ver over uit te wijden.... Dát wetende is het natuurlijk helemaal uit den bozen dat mensen al binnen 1 jaar en na nauwelijks onderzoeken gehad te hebben, in een dergelijk traject (eindstation) geplaatst worden. Men dient éérst zaken te hebben gedaan als foto`s en mri`s maken en evt dopleronderzoek etc, gedaan te hebben alvorens mensen in een pijntraject te stoppen.

2;
Niet alleen dienen medisch specialisten er alles aan gedaan te hebben om de oorzaak en het letsel écht boven water te halen. Maar dien je daar als patiënt ook daadwerkelijk van overtuigt te zijn, dát dit ook gedaan is. Als je ook maar enigszins twijfelt, heeft dat uiteindelijk een negatieve invloed op de resultaten !

3;
De huidige trajecten houden géén rekening met de individuele problematiek omdat daar gewoonweg geen "tijd" (ruimte) voor gelaten is. Onder individuele trajecten verstaat men enkel dat gesprekken met psychologen en maatschappelijk werker, niet in groepsverband plaats vind en dat men (wanneer men intern zit), niet met een grote groep na afloop dagprogramma over blijft maar hooguit met 4 tot 6 mensen. En dat men hooguit met 2 man op een kamer slaapt ipv in groepsverband.

Maar DAT is niet individueel !!!!
Individueel betekent, aangepast aan persoonlijke problematiek. Ofwel, als blijkt dat iemand niet voldoende opname capaciteit bezit, het programma aangepast word aan het "kunne" van de patiënt, en dát gebeurd dus niet want zo`n traject is gebonden aan bepaalde voorwaarden anders is er géén recht op subsidie !

Persoonlijke Schade ?
Door hun gehele handelswijze, heb ik beslist enorme extra schade geleden naast dat het me héél veel energie, tijd en geld gekost heeft !

Had men accuraat gehandeld, had men (nét zoals 2 jaar later het revalidatiecentrum voor psychosomatische klachten deed), geconcludeerd dat er té weinig of liever gezegt, géén onderzoek was verricht naar de oorzaak van mijn letsel.

Had men alsnog de juiste onderzoeken laten verrichten en had ik niet nóg eens 2 jaar van het kastje naar de muur gestuurd geweest om er uiteindelijk tóch achter te komen dat ik een acute nekhernia en ernstig hersenletsel aan het ongeval had overgehouden !

Dan was de ingetreden degeneratie misschien "tijdig" ontdekt geweest en had men erger kunnen voorkomen ! Dan had ik niet dagelijks zélf na hoeven te denken en dingen hoeven te bedenken om zélf een traject te zoeken en samen te stellen én was ik daar wellicht een stuk verder mee. Had ik niet zo veel toestanden met het UWV gehad en wél een volledige uitkering mogen ontvangen ipv het zakcentje (want méér is het niet) wat ik nu krijg. Had ik niet al die beroepzaken aan hoeven te spannen ! En had ik vooral, misschien zelfs wel véél minder pijn en dát is waar het in beginsel om begon !

Maatschappelijk NIET geaccepteerd ;
Één punt heb ik in het geheel nog niet genoemd en wil ik hierbij alsnog aantekenen. Dat is dat je maatschappelijk NIET geaccepteerd word met dat wat je volgens de revalidatiekliniek aan de dag moet leggen ! Zodra men in een pijnrevalidatietraject verzeilt raakt, zijn deze als volgt ingedeeld.

week 1 tm 4 afbreuk aangeleerde en ondergrens opzoeken
week 4 tot 6 uitlijnen nieuwe informatie
week 6 tm 8 in praktijk opbouwen nieuw geleerde

Die 8e week volgt mééstal na 2 maanden in de vorm van een "terugkom week"
Hier gaat men kijken óf men idd in staat is geweest om het geleerde vast te houden om binnen de belastbaarheidgrenzen te blijven.
Échter zit hier een héél grote discrepantie in nl, dat UWV, verzekeraars en werkgevers dit niet als acceptabel willen zien !

Je mag dus feitelijk maar weinig doen, maar gelijkertijd zegt het UWV, u kunt gewoon dagelijks werk verrichten dús géén inkomsten ! Ofwel, je word financieel ( door het UWV) verplicht om je hele revalidatietraject maar meteen door het toilet te spoelen !

DIT zou bij wet verboden moeten worden !!

Resumé;
Ondanks mijn eigen zéér slechte ervaringen in revalidatiekliniek Het Roessingh, ben ik er van overtuigd dat zgn pijntrajecten "goed" kunnen zijn !

Máár .....

Dan moet het op professionele wijzen gebracht worden.
Moet de patiënt wérkelijk de belangrijkste partij zijn.
Moet er absoluut alle onderzoek zijn verricht wat mogelijk is, om oorzaak aan het licht te brengen.
Moet de patiënt ook daadwerkelijk het gevoel hebben dát dit ook is gebeurt.
Moet er minimaal 1 óf méér jaren verstreken zijn ná het oplopen van de klachten en deze onophoudelijk aanwezig zijn geweest.
Moet er een kwaliteitscontrole gehouden worden.
Moet adviezen van revalidatiecentra bindend zijn voor UWV, verzekeraars en ander maatschappelijk belanghebbende zodat een patiënt nóóit in twéé werelden tegelijk dient te leven !

Indien het zó uitgevoerd word, denk ik dat het velen enorm verder zal kunnen helpen !